Verhaaltje

Tommy Deconinck, kersvers CEO van Lewisiana stapte met gezwinde tred zijn kantoor annex loft aan het Brusselse Generaal Meiserplein binnen. Het was maandagvoormiddag, maar zijn lichaamstaal verried dat zijn gemoed nog hetzelfde was als dat van vrijdagnamiddag. Toen had hij een telefoontje gekregen van zijn collega van Medium4You, een burgermedium how kinky is that. Die had gevraagd of hij zijn project eens mocht komen voorstellen, met het oog op een mogelijke samenwerking.

Tommy had zijn enthousiasme nauwelijks kunnen bedwingen en de man meteen uitgenodigd om maandag eens langs te komen. Gewoon een afspraak, geen etentje. Hij had geen zittend gat, zoals zijn ouders dat zeiden. Op de tijd dat je in een Brussels sterrenrestaurant op een entrecote zat te wachten, kon je zelf een everzwijn gaan schieten in de Ardennen. Of van welke beesten maakten ze dat, wist hij veel.

Tommy, toen nog Thomas, was zijn smaakzin al kwijt sinds zijn negende. Tijdens het grootouderfeest van zijn lagere school was hij onaangekondigd het podium opgestormd met een zogenaamde vuurspuwact. De aanwezige bomma’s, bompa’s, opoes en vava’s hadden dat wel okee gevonden (gun die kleine toch zijn pleziertje!). Tot het moment waarop Thomaske een slok lampolie had genomen uit één van de sfeerlichtjes op het podium en die weer had uitgespuugd. Met vóór zijn mond de brandende briquet die hij had ontfutseld van zijn grootnonkel Staf. (Het zou het laatste grootouderfeest worden in aanwezigheid van Gustave Deconinck.)
De zes daaropvolgende weken op intensive care had Thomas enkel vloeibaar voedsel tot zich mogen nemen en geconstateerd dat het naar niets smaakte. Maar algauw had hij er ook de voordelen van ingezien: hij zou alleseter worden. Tijdens zijn studententijd had hij daar, met weddenschappen allerhande, een vette duit mee verdiend. Rauwe eieren, Brusselse stinkkaas, insecten, goudvissen ja zelfs zijn eigen excrementen werkte hij vlotjes naar binnen, alles voor de poen. Hij vrat zijn onwetende collega-studenten arm en kon er bijna zijn geflopte masterstudie in Oxford mee betalen.

Een andere reden waarom Tommy geen voorstander was van etentjes, (zelfs geen zakelijke … voorál geen zakelijke) was dat die doorgaans ook gepaard gaan met alcohol. Daarvan had hij niet veel nodig om, boven zijn spreekwoordelijke theewater, potentiële investeerders af te schrikken. Ervaringen zat. Dat hij al vier jaar in Manhattan (minstens) had kunnen zitten, maar in de plaats daarvan zijn tijd noodgedwongen zat te verkwanselen in f*cking Brussels –hoofdstad van een land dat er geeneens één was, of het scheelde niet veel – dat knaagde. Zijn ambitie en zijn migraine, ze gingen evenredig de hoogte in.

Geen etentje dus. Gewoon een babbel bij een tas koffie en een cafe noirreke. Tommy hield er niet van om op korte termijn zijn agenda overhoop te halen, maar voor buitenkansen als deze maakte hij graag een uitzondering. Hij zou tijdens het weekend dan wel wat overwerken, je bent crisismanager of je bent het niet.
En dan nóg: over Steven Feys (aandachtshoer!) of de genomineerden voor de site van het jaar en hun belagers (net een stelletje losgeslagen kleuters, elk jaar opnieuw) viel toch geen zinnig woord meer te zeggen. Al moest hij er geen gewoonte van maken om, zoals zijn voorganger, de berichtgeving op Lewisiana.be tot een minimum te beperken. Die nitwit had duidelijk geen grein verstand gehad van wat een goeie blog moest zijn. Alle goeie raad ten spijt.

En dan die naam, ‘Lewisiana’ djééézes, een rampgebied, een schandvlek temidden van the Amercian dream. Of ten zuiden, ook goed, van aardrijkskunde wist hij meer af dan van de beesten op het menu van de Comme Chez Soi. Hij had dan ook al half de wereld afgereisd. Hij, Tommy Deconinck, zeven jaar geleden bekroond als ondernemer van het jaar (de jongste ooit) en zodoende voorgoed met zijn voeten uit de West-Vlaamse polders getrokken. Neen, dan zou Tommy het heel anders aanpakken. Hij zou van Lewisiana – na de naamsverandering – een merknaam maken. Eén waarnaast Apple, Nike, Armani, Vuitton, Coca Cola, Kerygma en niets.dan.vuur zouden verbleken zoals wijlen nonkel Staf had gedaan, net voor Thomas’ helverlichte moment de gloire in parochiezaal ‘Het Hemelhof’ te Dadizele.

De percolateur in de loft pruttelde. Voor het bezoek en voor de schijn, zelf had hij evengoed warm water kunnen drinken. Of koud. Tommy keek uit het raam, zijn gast liet op zich wachten. Tijdens het weekend had hij zich geïnformeerd over Medium4You. Burgermedium, tweetalig Ned/Frans, in tijden als deze zou dat wel eens een bepaald publiek kunnen aanspreken. Dat de interesse van M4Y voor Lewisiana.be gegroeid was door een stuk dat in feite door zijn voorganger was geschreven, was een detail dat Tommy vooralsnog was vergeten te vermelden.

Wat hem meer zorgen baarde, was de vraag in hoeverre Lewisiana – in z’n huidige vorm – voldeed aan het redactionele beleid van M4Y.

‘In het algemeen is het de bedoeling van Medium4You om de publicatie van actuele informatie over objectieve, controleerbare gebeurtenissen of feiten waarover in de mate van het mogelijke nog niets is gepubliceerd te bevoorrechten.’

Ofwel waren ze bij M4Y naïef ofwel briljant. Maar het was Tommy’s stelligste overtuiging dat de voltallige internetpers (van de officiële krantensites tot de bloggemeenschap) doorgaans zo ongemeen hard uit haar bek stonk wegens het herkauwen van ‘actuele informatie’ en ‘objectieve feiten’, dat hij er persoonlijk meer heil in zag om iets met fictie te doen, in plaats van op zoek te gaan naar ‘feiten waarover nog niets is gepubliceerd’. Daar sloegen zelfs professionals niet meer in.

Zijn aanvankelijke enthousiasme was wat getemperd. Temeer omdat hij merkte dat M4Y ook Imke Dielen had aangesproken, toch de revelatie van de afgelopen maanden, maar zij de boot afhield. Ook bloggoeroe Michel V was niet bepaald laaiend enthousiast. Maar Brusselmans en Raes publiceerden dan wel weer op M4Y en dat had Tommy’s geloof in een nakende samenwerking opnieuw versterkt. Herman en Frank leken hem fijne collega’s. Het zou bovendien dan nog een kwestie van tijd zijn alvorens hij met hen in ‘Studio 1’ zijn licht zou laten schijnen over pakweg de veertiende speeldag in de Champions League of de toekomst van Franky Vercauteren. Het was toch om de hoek.

Een in opzichtig geel geverfde Chrysler PT draaide het altijd even drukke Meiserplein op. Tommy herkende het logo van Medium4You op één van de portieren. Een schreeuwerig logo, dandy, gay. Ook zij konden wel een restyling gebruiken, vond hij. Hij zou het voorstellen, maar later pas. Niet op deze eerste meeting, zoiets lag te gevoelig. Tommy klopte zichzelf op de borst, tevreden over zoveel vernuft en inlevingsvermogen. De bel ging. ‘I am the king!’ riep hij bij zichzelf onderweg naar de voordeur en dat was, alluderend op zijn achternaam, niet eens gelogen.

Advertenties

  1. Goedemorgen,

    Wat zijn de resultaten van het gesprek annex vergadering?

    Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: