Wannabe op de boekenbeurs

Fotograaf op de boekenbeurs, for God’s sake (lekker drankje trouwens). Hoe haalde hij het in z’n hoofd. Hij, de nonkel die op familiefeesten de kiekjes maakte. Verder vier keer met kodak voor een podium gestaan, met wisselend succes. Telt dat qua ervaring? Hij vond zelf van wel, enigszins schoorvoetend, bang van z’n eigen ego. Zijn chef had de vraag in de groep gegooid. ‘Wie gaat?’, de respons bleef uit, zoals wel vaker. Het ideale moment om zijn kans te wagen, zichzelf te bewijzen.

Sloeg dat even tegen. Goed dat hij zijn komst niet officieel had aangekondigd. Had hij op de gastenlijst gestaan, hij zou gratis zijn binnen geraakt, maar dat zou meteen ook de laatste keer geweest zijn. Zijn fotografencarrière zou eindigen nog voor ze begon.

L, want over hem hebben we het, had zich nochtans goed voorbereid. Extra batterijen voor zijn camera, een lijstje met de namen waarvan hij zeker het gezicht moest hebben en van wie waar en wanneer te vinden was, dat soort dingen. Minister van Brumpt zou om acht uur een interview geven op de eerste verdieping. Wie om kwart na acht nog steeds niet op de eerste verdieping was, was … inderdaad. Wel een acteur die hij nooit had kunnen luchten. Hij negeerde het bijna-dwergje volkomen, in de hoop dat die zich heel erg gepasseerd zou voelen, omdat een fotograaf de moeite niet nam om zijn lens op hem te richten.

Buiten op de rode loper viel er al even weinig te beleven. Geen aan- of afrijden van jaguars of andere luxewagens zoals beloofd, het egocentrische zootje bekendheid zat al lang binnen, schuilend voor het gure weer, maar zonder verweer tegen rondcirkelende paparazzi.

Dan maar weer naar binnen, waar L voor het eerst die avond een gevoel van onbehagen bekroop. Hoe begin je hier nu aan? Als je een prooi in het vizier hebt, vraag je dan om een foto – met het risico alle spontaniteit van het moment te verkloten – of schiet je gewoon? Schrijver-performer Litalski had schalks in de camera gekeken. Leuke foto, maar L was zijn iso-waarde even uit het oog verloren, overbelicht. Litalski vragen of hij nóg eens schalks in de camera wou kijken durfde hij niet, kans verkeken. Bij veldrijder Bart Wielens was er zo veel mediabelangstelling dat een goeie foto maken onmogelijk was, idem bij striptekenaar Marc Deslee, waardoor kadreren mét dat bord wafels en zijn geesteskind Nora in één beeld niet wou lukken.

Nadat L de voormalige politiek-hoofdredacteur van VTM twee keer had gekiekt (een keer zonder flits – te donker – een keer met flits en met lelijke schaduwen als gevolg) en die hem een ‘doe maar op jong!’ naar het hoofd had geslingerd, besloot L om de geportretteerde voortaan toch maar even om zijn of haar goedkeuring te vragen. Tom Delannoie vond dat geen probleem: signerend poseren *flits* en na afloop een vriendelijk knikje naar de fotograaf, deze man had hier ervaring mee. De fotograaf duidelijk niet, want die flits had niet mogen afgaan.

En wat gedaan met schrijvers die niét aan het signeren waren? Die met hun duimen of stylo zaten te draaien? Op de man af bedelen om een portretje? Hmm. L had er niets beter op gevonden dan in zo’n geval een ommetje te maken en even later nog eens te proberen, hopend dat tegen dan een lezer zich had aangediend, om iets in zijn aankoop te laten krabbelen.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Na drie blokjes kon hij Wally Van den Broek in alle eenzaamheid op een tukje betrappen. Maar Jef Gerards had hem al na het tweede rondje in het snotje en joeg L keer op keer met dwingende blik weg. Na vijf rondjes droop die moedeloos af, in koppigheid verslagen door ’s lands grootste misdaadauteur.

Ook Jan Vleiers liet zich niet fotograferen, niet omdat hij met zijn duimen zat te draaien (de beurs was nog maar halfweg toen hij zijn tweede druk al aan het uitdelen was) maar gewoon omdat hij sneller signeerde dan L kon fotograferen. Pony Calmen kon het zichtbaar weinig schelen dat ze op de gevoelige plaat werd vastgelegd, helaas zette ze dan ook niet meteen haar vrolijkste gezicht op.

Zo kwam het dat L de boekenbeurs verliet met een wel zeer magere oogst, een diep respect voor de professionele fotograaf én de vraag hoe hij zijn chef op de hoogte zou stellen van zijn weinig succesvolle literaire fotostrooptocht. Hij had nog tot maandag en ging zondagavond bijgevolg een slapeloze nacht tegemoet…

bw.jpgwvdb.jpgcp.jpg

Advertenties

  1. Goedemorgen,

    Ach, arme L. Maar als hij nu op artistieke wijze zijn kiekjes verdedigt tegenover zijn baas, een paar moeilijke woorden gebruikend en een zelfzekere intonatie kunnen wonderen doen, komt het allemaal wel in orde.

    Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

  2. HEEL mottige foto’s, maar wat een stuk. Geef die man een column! Op CE. In de boekenrubriek.




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: