Het verband zoekt u zelf maar, want anders wordt deze titel té melig

Ze woont al een tijdje aan de andere kant van de wereld, nu. Met man en kleintje. En toen was ze in het land en zaten we plots samen op de trein, zij op weg naar een Brusselse cultuurtempel, ik naar een Antwerpse praalzaal. We vertelden over het leven hier en daar en over vroeger, toen we nog niet vertelden maar beleefden. En drie dagen later zagen we elkaar wéér en grapten we dat we mekaar nog beu zouden worden en als afscheid knipoogden we ‘tot morgen’. Allebei wetende dat het wellicht tot heel wat langer zou zijn.

—–

Tradities in stand houden, daar doen we meestal niet aan, maar zij wel. Ze verloren hun broertje lang geleden op veel te jonge leeftijd. Ooit speelden we zomeravonden lang samen op straat. Voetbal, dikke Berta, sigaretten rollen met wc-papier en verdroogd gras en er nog in slagen dat op te roken ook. Onze vetes met de vijand van nummer 112 sleepten aan, tot ze verhuisden en uit ons kinderrijk verdwenen. En nu op 1 november, zovele jaren later, staan we plots met bijna allemaal (die van nummer 112 gelukkig niet) overdonderd door het toeval op het kerkhof naar elkaar te lachen en drijft een warme gloed van vergeten vriendschap, de mist uit een sombere dodendag.

Advertenties



    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: