5 minuten politieke moed

Rust, dat is wat Albert dezer dagen nodig heeft. Zo komt het dat de koning der Belgen tussen zijn officiële geplogenheden door geregeld op zijn sofa belandt. En wat doet een mens, ja zelfs een koning, zoal op zijn sofa? Hij kijkt tv.

Nadat zijn persoonlijke lijfarts haar man had gewaarschuwd om het wat rustiger aan te doen, was de koningin zelfs persoonlijk een tv-dekentje gaan kopen bij de hofleverancier van tv-dekentjes. De koninklijke heup moest en zou in de watten gelegd worden, er kwam namelijk een reis naar Ierland in het gedrang en die zag Paola niet graag in het water vallen.

Na zijn onderonsje met de Congolese president Kabila vleide Albert zich vorstelijk neer in zijn zetel. Hij had nog een paar uur voor die Van Rompuy met zijn zure lachje de laatste vorderingen omtrent de uitblijvende regeringsvorming kwam toelichten.

Albert zette zijn tv-toestel aan en zapte een beetje doelloos rond om uiteindelijk op Vitaya te blijven hangen. Waar belandt een mens, zelfs een koning, zoal als er niks op tv is. Hij zag hoe twee oudere maar pronte dames met enige kennis van de etiquette er een wekelijkse gewoonte op nahouden om een onverbeterlijke vuilaard op te zoeken. Die moeten de dames van stand dan overtuigen om toch eens wat aan zijn of haar persoonlijke hygiëne te doen. ‘Gewassen met klasse’ heette dat dan.

Slachtoffer van dienst was ditmaal een Britse younglady wier lijfgeur door een vriendin werd vergeleken met de geur van een versgedraaide hondendrol. “Van uw vrienden moet ge ’t hebben”, mompelde Albert bij zichzelf maar dan in het Frans. Vervolgens ging het gezelschap naar de plaatselijke winkelstraat, waar de welriekende medemens de jongedame eens mocht besnuffelen, als ware het een staaltje van het nieuwe parfum van Chanel. De reacties waren unaniem en overtuigend genoeg voor Albert om opgelucht te jubelen dat televisie vooralsnog geen geur afscheidt.

Met de jongedame kwam het uiteindelijk allemaal weer goed, ze werd zelfs opnieuw hartelijk onthaald in familie- en vriendenkring, iets wat Albert met een gefronste wenkbrauw en een zweem van herkenning aanschouwde. Maar wat hem het ganse programma nog het meest had gefascineerd was dat mensen, zonder gêne, van een goeie kennis durven zeggen dat ze geweldig stinkt, dat ze haar kleren niet wast en dat ze haar neuskeutels aan haar broek afveegt… zoveel oprechte eerlijkheid, dat had hij zelden gezien op tv.

Iets later was het echter weer van dat, op het VRT-nieuws. “U bent een bekrompen en wrede dictator” verwelkomde de rector van de Columbia universiteit in New York de Iraanse president Ahmadinejad naar waarheid. “Eerlijk duurt het langst”, mompelde de koning weer bij zichzelf, weer in het Frans.

Hij keek enkele seconden roerloos voor zich uit, greep dan driftig naar zijn blocnote naast de sofa en schreef in plechtige letters én in de drie landstalen ‘eerlijkheid’ op een blaadje. Dat moest hij straks beslist aan Van Rompuy voorleggen. “Eerlijkheid is de sleutel om deze regeringsvorming tot een succes te maken”, zou hij zijn verkenner influisteren.

Die goedlachse bon-vivant van de N-VA, waarvan Albert het best wel jammer vond dat het een republikein was, moest eindelijk maar eens gewoon toegeven dat hij voor een onafhankelijk Vlaanderen is. Nú en niet binnen een paar jaar. Dan zou de CD&V het kartel wel opblazen, Quid N-VA, leve Jean-Luc! En die niet onknappe madame Non moest maar eens toegeven dat ze liever bij haar kindjes was dan bij de formatiegesprekken. Gelijk had ze. En Didier moest maar eens publiekelijk verkondigen dat hij de volgende premier wil worden. Dan zal Elio, Le Papillon Wallon, wel uit zijn kot komen, Didier met een kluitje in het riet sturen en zélf weer aan de onderhandelingstafel gaan zitten. Ja, ‘eerlijkheid’, dat opende perspectieven en gaf het voortbestaan van België nieuwe hoop.

Albert nam tevreden zijn krukken, stond op en ging Paola melden dat ze de koffers voor Ierland mocht beginnen pakken. Dat de moeder van zijn buitenechtelijke dochter daar in dezelfde periode zou verblijven, hoefde zij niet te weten, vond hij.

Advertenties

  1. “Dat de moeder van zijn buitenechtelijke dochter daar in dezelfde periode zou verblijven, hoefde zij niet te weten, vond hij.”
    geniaal! wat een uitsmijter




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: