Wit

Vanavond moest ik wachten op een trein in Antwerpen-Berchem. Op de heenreis had ik in m’n rugzak de resten van een reeds geconsumeerde brok literatuur gevonden. Ik herinnerde me dat de schrijver nogal vaak vermeldt, dat hij in een wit huisje tegenover het station van Berchem woont, van waaruit hij geregeld de talrijke taferelen gadeslaat die zich op het stationsplein voltrekken. Het witte huis stond ook nadrukkelijk in het persbericht van het boek. Alsof het de enige maagdelijke woonst in een gore huizenrij betrof.

Wat doet een mens dan, noodgedwongen akte nemend van tijd en ruimte. Eens gaan kijken, natuurlijk. “Dan weet ik ‘m meteen wonen”, dacht ik.

Dácht ik. Telt u even mee?

sp_a0124.jpg

En de schrijver, die keek glimlachend toe, onzichtbaar achter zijn glasgordijn.

Advertenties

  1. naar de deurbellen gaan kijken hé lou!
    En de dozen met oud papier of vuilniszakken doorsnuffelen.
    Zo ga je nooit een goede stalker worden…




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: