Hoofdstuk 10 1/2

Het einde is nabij, nog één keer en het boek klapt dicht na het laatste halve hoofdstuk … het einde van een geschiedenis van de wereld. Het gaat gedomme verschrikkelijk zeer doen. Weg grote familie, weg intense belevenissen, indrukken en emoties, weg vriendschappen-voor-het-leven (we bellen/mailen nog, juist ja). De schouwburg wordt weer schouwburg ipv vakantiehuisje, een smoking vol podiumzweet hangt de volgende dag niet langer frisgewassen op z’n plek, pc en tv nemen onvermijdelijk opnieuw de plaats van de bühne in, de avond wordt weer het routineuze einde ipv het hoogtepunt van de dag, steracteurs worden terug steracteurs ipv tafelgenoten, lotgenoten vervolgen dapper het hindernissenparcours dat hun leven (nog meer dan het mijne) is. Met witte stok als onvermoeibare voelspriet. Ironisch dat we in het theater, een plek waar niets is wat het lijkt, drie weken lang wellicht meer onszelf zijn geweest dan daarbuiten.

De essentie van een mooie ervaring is: volop genieten van het moment zelf, ipv achteraf te beseffen dat je dat niet (genoeg) hebt gedaan.

Het afscheid valt wel des te zwaarder.

Maar nog één keer aan boord van de Bourla, dobberend door het verleden, stranden met het vlot van de Medusa en dan ontladen, knuffelen en bleiten van zoveel ontroering. En pinten pakken en onnozel doen.

En dan is er het zwarte gat.
Blijft er met uw poten van, Jean-Marie.

Advertenties



    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: