Ondertussen in het weekendhuisje …

(waarbij de term ‘weekendhuisje’ met enige zin voor overdrijving werd geïnterpreteerd, wat ook weer niet zó moeilijk is na drie weekends toeven in een neo-classicistisch stulpje)

  • … werd er weer ijverig doch discreet verder gerepeteerd
  • … hebben we de aanwezigen in de foyer eens deftig doen schrikken. We werken nochtans niet aan een komedie maar het leek er wel op. Interactie met het publiek zowaar, ‘verwacht u aan het onverwachte’ zou ik u kunnen waarschuwen, maar waarschuwingen horen niet meer thuis in het theater sinds het verdwijnen van mysteriespelen en moraliteiten (is het niet Vuur?)… en bovendien is dit exemplaar gepikt van een literair evenement.
  • … is de grote baas annex theaterautoriteit annex de vriendelijkheid zelve komen kijken en hij vond het allemaal geweldig, jeuj!
  • … blijkt dat iets spontaan doen op een podium enkel de eerste keer écht spontaan is. De andere keren mag het niet gewoon een herhaling van de eerste keer zijn, want dat heet routine. Het is de spontaniteit die moet heropgeroepen worden. Jawel, we lijken wel professionals.
  • … rees de vraag wat we nu eigenlijk zijn (behalve professional-look-a-likes). Figuranten? Neen. Acteurs. Ook niet … maar wat dan wel? Gewoon onszelf, nee?
  • … rees eveneens de vraag hoe de reactie van het publiek zal zijn. “Mogen we daar wel mee lachen?”, “mogen we daar überhaupt (wat een heerlijk woord toch) wel naar kijken?” of “kan dit wel voor een publiek?” zullen sommigen zich afvragen. Wees gerust, we houden onze kleren aan.
  • … maak ik me de bedenking dat een opsomming als deze gewoon een variant is op “wist je dat” en die stijlfiguur niet meer hip is sinds mijn tweemaandelijkse lagere-schoolkrantje er aan ten onder ging. En jaha, dat is best lang geleden.

Om maar te zeggen: het mysterie wordt vervolgd én opgehelderd … in april … voor wie komt kijken …
(Vrijkaarten? Heel misschien, voor wie het lief vraagt, maar ik beloof niks…)

105.jpg

Advertenties

  1. 1 lewisiana

    […] is nabij, nog één keer en het boek klapt dicht na het laatste halve hoofdstuk … het einde van een geschiedenis van de wereld. Het gaat gedomme verschrikkelijk zeer doen. Weg grote familie, weg intense belevenissen, indrukken […]




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: