Die avond in K-city

2006_1213guidone0021small.jpgGisteren sprak Margaretha Guidone (ondertussen zowat de Vlaamse milieu-ambassadrice van de VN) in haar thuishaven over haar belevenissen van de voorbije maanden. Voor diegenen met een termijngeheugen korter dan het vermeende presidentschap van Al Gore: Margaretha Guidone lokte politiek Vlaanderen naar Gore’s film en sprak vorige maand in Naïrobi op de klimaatconferentie van de VN in naam van de Belgische regering.

“Als ik over ‘de huisvrouw uit Kapellen’ hoor spreken, moet ik steevast aan Magda Van Damme uit het Leugenpaleis denken”, zo leidde VRT-journalist Louis Van Dievel haar in. Die kwam uit Schelle, maar alle klapsigaren en rauwe vogels nog aan toe, Louis had meteen mijn sympathie gewonnen en niet alleen omwille van zijn voornaam. Ik denk dat ik maar eens een boek van de man ga lezen. Wie weet wordt hij nog wel Toedeloe bij Lewisiana!

Maar Guidone dus. Echt veel nieuwe dingen heb ik niet gehoord, dat zal meer aan de overvloedige media-aandacht van de voorbije weken gelegen hebben, dan aan het gesprek zelf. Van Dievel schuwde de kritische vragen niet en wat me vooral is bijgebleven, behalve dat de Modale Burger in de zaal ook graag zijn zegje doet, is Guidones antwoord op wat Groen!-voorzitster Vera Dua na afloop over de VN-top zei: dat die helemaal niets heeft uitgehaald.
Niet waar, zegt Guidone. Zo’n top is een momentopname. Ze heeft ter plaatse kunnen vaststellen dat er ontzettend veel mensen al hun tijd en energie steken in de klimaatproblematiek, maar het is nu eenmaal (helaas) een werk van lange adem. Net als bij een foto kan op een momentopname iets gebeuren, of niets gebeuren. Maar ’t is niet omdat er nu niets gebeurd is-of beter: dat er geen merkelijk resultaat is geboekt-, dat de conferentie geen zin heeft gehad.
Ze heeft het anders verwoord, maar ik vind dat van een idealisme getuigen om jaloers op te zijn. En misschien hebben we zo wel wat meer idealisten nodig.

Daar dacht de Modale Burger, die zich intussen had geout als Heus Wetenschapper, duidelijk anders over. Hij uitte in beate bewoordingen zijn bewondering voor mevrouw Guidone maar zag het als zijn plicht ons er op te wijzen dat de emotionele toon van het debat omtrent de opwarming van de aarde, de ratio niet mocht overtreffen.

*zucht* Die had duidelijk “An inconvenient truth” nog niét gezien.

Advertenties



    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: