lewisiana

The reasonable man adapts himself to the world. The unreasonable one persists in trying to adapt the world to himself. Therefore, all progress depends on the unreasonable man.

Afgelopen weekend zijn de Franse president Sarkozy en zangeres Carla Bruni met elkaar getrouwd. U moet zich al bijzonder in de feminatheek van Boon verdiept hebben, moest dat heuglijke nieuws u ontgaan zijn.

Dat de Franse leider de bescheiden gestalte heeft van zijn roemrijkste voorganger, is een publiek geheim. Dat zijn vriendin vrouw een modellencarrière achter de rug heeft, is dat allesbehalve. We mogen er met andere woorden van uitgaan dat Sarko nog net met zijn voetjes bij de pedalen van zijn gepantserde Citroën C6 kan en centimeters boven het dashboard uittoornt, wanneer hij achter het stuur zit. Terwijl Carla gezien haar lengte wellicht de voorkeur geeft aan een Berlingo of een Jumper-camionette. Het verschil in lengte tussen hem en haar moet hoe dan ook aanzienlijk zijn.

Bronnen op het internet spreken, onbetrouwbaar als ze zijn, van een verschil van 8 tot 19cm. Maar zelfs al gaan we uit van het kleinst mogelijke - en meest waarschijnlijke - verschil (Sarkozy: 1m68, Bruni: 1m76), Sarko’s ranke brunette blijft de grootste.

Toch lieten de media het voorbije weekend iets anders zien:

De truc met het voetbankje of het telefoonboek? Schoenen met hakken en de coiffeur van Kim Jong Il die ter hulp schiet? Zou Carla lichtjes door de knieën gaan zodat het grootste complex van manlief niet op de gevoelige plaat vastligt? Of zou Sarko gewoon even op zijn tippen gaan staan, zoals op deze Frans-Duitse top? ‘t Zou niet de eerste keer zijn dat de president aan fotomanipulatie doet …

‘Niet kunstzinnig genoeg, artistiek ondermaats’, zo luidt het oordeel van Antwerps gedeputeerde Ludo Helsen over de Fenomenale Feminatheek van Louis Paul Boon. De Fenomenale Feminatheek bevat duizenden foto’s ‘betreffende alle aspecten van de vrouw’, dixit de trots van Aalst. Sommige mensen verzamelen postzegels, bierviltjes, heiligenbeelden, sigarenbandjes of vooroorlogse radio’s van Philips, Boon verzamelde schaars geklede meisjes. Op papier. Een hobby als een andere, maar dan met een mooie naam. Of neen, geen hobby: een onderzoek, waarvan het resultaat ‘een vorm van literatuur’ is, zegt ook prof Humbeeck van de UA.

Het fotomuseum van Antwerpen (officieel: Fotomuseum Provincie Antwerpen) wou de Fenomenale Feminatheek deze zomer tentoonstellen, maar … het mag niet van de provincie, bij monde van Ludo Helsen. Alsof Antwerpen een provincienest is anno 1960, waar kerk en staat hand in hand de plak zwaaien en waar de dorpspastoor meer invloed heeft op het tsjeevenbestuur dan hij gelovigen heeft in zijn zondagsmis. Voor de kinderen van de jaren negentig, misdienaars in het bijzonder: het ging toen nog geweldig goed met de zondagsmis.

Is het niet vreemd dat het provinciebestuur het laatste woord heeft bij deze beslissing, en niet de curator van het fotomuseum? Een provinciaal museum, maar maakt dat iets uit? Stel even dat minister van media Bourgeois of gedelegeerd bestuurder Wauters zouden ingrijpen in het programma-aanbod van de openbare omroep of de redactionele lijn van de nieuwsdienst, ho maar, het kot zou te klein zijn. En het is nu net vernieuwd.
Minder fictief: toen Jozef Deleu, toenmalig lid van de raad van bestuur van de VRT (sp.a), zich in Knack afvroeg of de nieuwe Radio 1 geen tweede Donna zou worden (hij zat er slechts één net naast), werd terecht opgemerkt dat de raad van bestuur zich enkel om strategische beslissingen moest bekommeren. Niet om de inhoudelijke.

En zelfs al is het geen grote kunst mijnheer Helsen - u weet als voormalig docent Nederlands even goed als ik dat Boon ongetwijfeld grotere meesterwerken dan dit aan zijn naam heeft verbonden – mogen wij, het publiek, liefhebbers van Boon, kritisch, open van geest en bevrijd van het juk der preutsheid, daar dan niet gewoon zelf over oordelen? Trouwens, onder ons gezegd en gezwegen: u hebt de collectie toch ook nog niet gezien?

Viezetisten (Didi? Els? Clo? Erwin?), verenigt u en haal Boons veelwijverij behalve naar Gent en Aalst ook naar ’t stad! Mail, schrijf, bel, blog! Doe iets!

- Update -

Knack vertelt hoe de bal aan het rollen ging
De Morgen toont wat niet getoond mag worden

Afgelopen weekend in De Standaard over de voortdurende technische problemen bij het VRT-journaal:

‘Harry Sorgeloos, de directeur technologie en innovatie, heeft zich persoonlijk geëngageerd om alles zo gauw mogelijk in orde te brengen.’

Vergeef me mijn twittercynisme enkele weken terug, teerbeminde lezer. Wat ik de voorbije weken vermoedde, bleek zondag de waarheid: Elisabeth Donkers, het personage van Karlijn Sileghem in de prestigieuze fictieserie ‘Katarakt’, heeft helemaal geen katarakt, maar RP.

RP, Retinitis Pigmentosa, tunnel vision, kokerzicht, een onomkeerbare vernauwing van het gezichtsveld, zo u wil. Tot u spreekt een ervaringsdeskundige terzake, jawel. En neen, dat is niet besmettelijk. Wel erfelijk. Vingers afknippen was er nog niet bij, maar net als Elisabeth loop ik ook wel eens een bekende voorbij zonder hem of haar te hebben gezien (en te groeten), of kruist een slecht geplaatst paaltje - zijn er andere in ons land? - mijn pad. (Stel u mijn euforie even voor toen de beruchte Bobkes van de Meir werden verwijderd). En waaraan dacht u dat dit (vraag 3 punt 1) te wijten was?

Groot is mijn tevredenheid dat vanaf volgende aflevering zal blijken dat ‘Katarakt’ geen reeks is over fruitboerkes in de Limburg, maar een Vlaamse ziekenhuisserie die zijn gelijke niet kent. RP zal dankzij Elisabeth Donkers bij het grote publiek even bekend worden als pakweg een verkoudheid of een griepje. ‘Katarakt’ zal vervolgens niet alleen de H van Humo wegkapen, maar meteen ook de Gouden Roos van Montreux en een historisch aantal Emmy’s winnen. ‘Katarakt’ zal voor mensen met RP zijn wat ‘BenX’ voor autisten moet worden. Wie de symptomen van RP vertoont, zal beduidend meer respect krijgen voor zijn/haar schijnbare stommiteiten. Het taboe voorbij!

Elisabeth en ik zullen met een gerust gemoed durven vragen of in donkere en nauwe etablissementen met te veel hoekjes en kantjes en - ondanks de fluostrip - onzichbare trapjes, wat meer licht kan gemaakt worden. Niet wij, maar de uitbaters van diezelfde etablissementen krijgen voortaan het schaamrood op de wangen, wanneer we ons hoofd vervolgens tegen hun veel te laaghangende lusters stoten. We zullen in uw gezelschap op onbekend terrein om een leidende arm durven vragen. Op de arbeidsmarkt, de grafische of visuele sector in het bijzonder, zullen onze sollicitaties niet langer worden geweerd, want het is niet omdat we eventueel ooit misschien wel eens blind worden, dat we het al zijn. Als we u negeren op straat, op café, op het werk of waar dan ook, trekt u vanzelfsprekend onze aandacht, in plaats van te denken dat we u niet willen kennen. Uw initialen moeten al SVH zijn, moest dat écht zo zijn. Op de trein hoeft u ons niet meer te bekijken als waren we afkomstig van Pluto, wanneer de conducteur ons bij nazicht van ons vervoerbewijs vraagt of het uitstappen zal lukken (ja hoor, dank u). U zal niet meer in woede of een onbedaarlijk lachen uitbarsten wanneer wij struikelen over uw wel heel erg klein uitgevallen levenspartner (hetzij uw vrouw, hetzij uw borstelbeest Yorkshire) die, laten we daar eerlijk in zijn, óns nonchalant voor de voeten liep, en niet andersom. We zullen ten gepaste tijde misschien wel een witte stok durven gebruiken (in plaats van dat enkel te overwegen) omdat iedereen nu wel weet dat er behalve blinden en zienden ook slechtzienden zijn in 1001 maten en gewichten. We zullen die stok kunnen opplooien en vervolgens een boek lezen, een foto nemen of de fiets opstappen en wegrijden, zonder aangegaapt te worden.

Dankzij ‘Katarakt’ bent u daar na de komende afleveringen allemaal van op de hoogte. Elisabeth en ik kunnen voortaan gezwind door het leven, vrij van alle complexen, gezichtsverlies is er (figuurlijk althans) niet meer bij, hoera!

Foto: Karlijn Sileghem alias Elisabeth Donkers staat in de trailer van ‘Katarakt’ zen te wezen, de handen in vingerloze handschoenen en de armen horizontaal in een hoek van om en bij de 110°. Een typische manier van RP-patiënten om vanop afstand te communiceren met lotgenoten. Mensen zonder RP kunnen dat niet, probeer maar.

Virus is een nieuw programma op Canvas en wat mij betreft een voltreffer. ‘De meest bizarre, spraakmakende en innovatieve programma’s komen er éénmalig aan bod. Het kan gaan om fictie, documentaire, humor, animatie, maar ook om ‘sneak previews’ van reeksen die pas veel later volledig op Canvas worden uitgezonden.’ zo zegt canvas.be.

Gisteren was het de beurt aan de pilootaflevering van ‘The Chaser’s war on everything’ (een naam om te onthouden!) van het (Australische) satirische collectief The Chaser. Kort (23 minuten) maar zelden zo gelachen met televisie. Hopen dat het hier effectief om een sneak preview gaat …

Dit zat in aflevering 1, veel meer vind je op YouTube!

Misschien hypothetisch, misschien ook niet: u bent een bekend gezicht en een toonaangevend weekblad schotelt u naar jaarlijkse gewoonte z’n eindejaarsvraagjes voor. Een niet te onderschatten opdracht die tot een goed einde moet worden gebracht, want diverse media zullen in de loop van het nieuwe jaar teruggrijpen naar uw antwoorden. En dat kan confronterend zijn. Daarom enkele nuttige tips om gezichtsverlies, dan wel ergernis bij de lezer, te voorkomen.

U bent een sportfiguur

• Doe u niet anders/intelligenter/hipper voor dan u bent. Zeg niet dat u fan bent van Beirut als u vorig jaar op dezelfde plaats, in hetzelfde weekblad de cd van Helmut Lotti nog de hemel in prees.

U bent politicus

• Begin niet wéér eens over de mislukte formaties van de voorbije zes maanden, de mensen zijn dat beu. Richt integendeel uw blik op de toekomst: doe een haalbare belofte!
• Richt u tevens ook tot uw achterban, iemand anders leest uw antwoorden toch niet.
• Geef niet af op de vele herhalingen op televisie. U of uw partij is hoogstwaarschijnlijk de oorzaak van de besparingen bij de publieke omroep.

U bent schrijver/schrijfster

• Per vraag hebt u plaats voor een antwoord van maximum 270 tekens (inclusief spaties). Benut die ruimte! Het is niet omdat uw uitgever u doorgaans per zin betaalt, dat u uw literaire mysteries plots in een telegramstijl moet verhullen bij een gelegenheid als deze, die helemaal niets in het laatje brengt. Het klootjesvolk begrijpt u dan helemaal niet meer en sinds Jeroen Brouwers de Prijs der Nederlandse Letteren weigerde vanwege de schamele financiële vergoeding, wordt uw soort voor het minst van krenterigheid verdacht.
• U luistert uiteraard uitsluitend naar Klara en kijkt naar Canvas of beter nog: naar de BBC.

Nog tips voor de bekende medemens? Drop maar in de comments!

(want belofte maakt schuld)

Mooie meisjespop
… waarbij ‘mooie’ voornamelijk betrekking heeft op ‘pop’ en niet zozeer op ‘meisjes’, vooraleer u onze redactie alweer van seksisme beticht. Getuige de aanwezigheid van Aimé Winehouse in deze categorie. Er was vorig jaar ook een verdienstelijke Kate Nash, een hmmmbwaja Joss Stone, een weinig overtuigende Bweurk Björk en een (sorry Pierre) betrekkelijk flauwe Suzanne Vega. Charlotte Gainsbourg (’The songs that we sing’) daarentegen bewees de goddelijke dochter van haar vader te zijn en ook Colbie Caillat (‘Bubbly’) moet een onaardse afkomst hebben, dan wel het resultaat zijn van een onbevlekte ontvangenis. Dat laatste lijkt iedereen in de lage landen te zijn ontgaan in 2007, hopelijk wordt dat ruimschoots goedgemaakt in 2008. En er was natuurlijk (net als vorig jaar) de onovertroffen Regina Spektor (‘Better’).

Baanbrekende beloftes
Waarbij ‘beloftes’ al wat achterhaald is en eigenlijk ‘hypes’ moet zijn, maar u had al begrepen dat we Sus & Wis achterna allitereren en dan komt het zo nauw niet.
Sinds afgelopen jaar is Beirut niet langer de hoofdstad van Libanon, maar het straatorkestje van ene Zach Condon. Ook als uw ontdekking van 2007 Two Gallants, Air Traffic of Grinderman heet, bent u zonder twijfel een bijzonder hippe vogel. Toch gaan de eervolle vermeldingen van Lewisiana naar Johnny Cash Revisted Soulsavers (wordt u even mee heel stilletjes? ‘Kingdoms of rain‘), Battles (’Atlas‘) en dé song van 2007: ‘Shut your eyes‘ van Snow Patrol.

Roemrijke rock
Radiohead heeft voor het eerst sinds ‘OK computer’ nog eens een album gemaakt dat de moeite was, maar geld hebt u er wellicht niet aan gegeven. Misschien wel aan Kaiser Chiefs, band annex hitfabriek, van wie u vooral de videoclips van ‘Ruby‘ en ‘Love’s not a competition but I’m winning’ moet gezien hebben. Te Lewisiana echter, zijn het de Manic Street Preachers, (’Your love alone‘), Travis (’Selfish Jean‘) en The National (’Fake empire‘) die met onze virtuele, zelfgefabriceerde doch oerlelijke musicaward-postuurkes gaan lopen.

Dandy danceschijven
Haar outfit houdt menig mannelijke hormoonspiegel moeiteloos op peil, maar zelfs women of the opposite sex zijn het er roerend over eens: Roisin Murphy (’Overpowered‘) was de onbetwiste queen of dance in 2007. Haar - eunuch of niet? - mannelijke tegenhanger heet Mika (‘Love today’) en scoorde het afgelopen jaar meer hits dan Aimé Winehouse shots. Het iets hardere werk kwam van Busy P. (’Rainbow man‘), onterecht onbekend en onbemind! Kijk eens welks een gigabudget die man aan zijn videoclips spendeert.

België boven
… en dan hoeft het niet eens over politiek te gaan. Er was de blitzmyspacecarrière van Liam Chan (‘Dancing lights’), het vrij ontgoochelend album van Mintzkov met toch enkele indrukwekkende voltreffers (‘Ruby red’) en er was alweer een zeer sterke plaat van Hooverphonic, voortaan met zingende vetkuif (‘Gentle storm’) en desondanks (terecht!) nog steeds de trots van Sinnekloas en vaderland.

Neen, een completer muzikaal overzicht van 2007 gaat u niet vinden. Rest ons enkel de sinds jaar en dag onwaarschijnlijk onderschatte Marvas toe te wensen dat ze de Fixkes van 2008 mogen worden!

Kijk, nog iemand die vindt dat het hier veel te stil is.

3 bands/artiesten die ik dit jaar heb leren kennen
Dit jaar? Nog helemaal geen! *toedoem tsjing* Er wordt echter te Lewisiana al twee weken gezwoegd op een overzichtje van wat muzikaal de moeite was in 2007. Neeeeee, niet NOG een eindejaarslijstje dat ons geen ballen interesseert! Helaas wel, maar mijn uitstellende zelve kennende, zal het zowat het laatste van alle eindejaarslijstjes zijn dat u moet doorstaan, beloofd! Om al een tipje van de sluier te lichten: er waren aangename kennismakingen op MySpace met The Seven Laws of Woo, Quadrone, Los Playeros, Palomine, Obatala en Waldeck. Oei, dat zijn er al zes.

3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven

• Een noodkreet op een kerstkaart van een oude krasse man. Eenzaamheid na een lang en gelukkig leven, we wensen het niemand toe, maar er eens meer dan één keer op bezoek gaan, ho maar …
• Een kleine maand op de planken en achter de schermen van de Bourla meegemaakt, in de grootste productie ooit van Het Huis. Het heeft mijn kijk op theater voorgoed en in de positieve zin veranderd. Jaja, er bloeit waarlijk een prille liefde …
• Ik ben peter geworden! Niet euh … ‘voor de Kerk’, maar toch jong, peter! Van zo’n lief klein schattig knuffelbazeken dat enkel zijn klep openzet als het echt écht nodig is.

(Vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan

• Die keer dat ik met de vélo al stapvoets rijdende, op klaarlichte dag, helegans nuchter in het midden van een drukke dorpskern tegen een oud manneke ben gereden. Samen verloren wij ons evenwicht, rolden over de grond en versperden de rijweg in maar liefst 3 richtingen. En iedereen keek naar ons, of wat had u gedacht. Tegen alle verwachtingen in, sprong niet ik maar het oud manneke kwiek en ongeschonden recht, en vroeg mij ‘of het ging’. En jawel, het ging. Als ik mijn normale fietsterroristensnelheid had aangehouden, was dat avontuur misschien wel heel anders afgelopen. Dan was hij (of ik) misschien wel dood geweest. Of dan was ik hem al lang gepasseerd voor hij de straat zou oversteken. Dat deed hij trouwens niet op een zebrapad, dus ik was niet eens in fout. Dus eigenlijk telt dat niet als blunder.
• Een klein beetje verloren gelopen in de VRT-gebouwen, net voor een sollicitatie aldaar. Maar ach, zo komt een mens nog eens ergens.
• Uitstellen, uitstellen, altijd maar uitstellen! De dingen gaan niet vooruit, de mensen bekijken u scheef en het is energieverslindender dan een 4×4 met een lek in z’n naftbak. Zelfs mijn blogposts (en reacties op een ander) stel ik uit.

dingen die me trots maakten

Euh … dat ik in 2007 weer een beetje meer mezelf geworden ben, maar het mag altijd iets meer zijn.

3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen
Niet ‘graag’, want ik ken hen niet en lees hen ook veel te weinig, maar genoeg om te weten dat ze een geweldige blog hebben: Maximiliaan, Sponzen Ridder en Nonkeljoene.

Hoog tijd om het beste kerstlied aller tijden nog eens op de pick-up te leggen!

Merry Chrissss … Merry Chrisss … Happy Newyeeeeeaaaar!!