Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben.
Heel toevallig heeft zijn werk mij nooit op het juiste moment getroffen zodat het mij zou getekend hebben voor de rest van mijn dagen. Dat gebeurt en zegt niets over zijn werk, noch over mij. Daarom leek het mij ook onkies om een felbegeerd zitje te claimen zaterdag. Ik keek wel op televisie en kwam algauw tot de vaststelling dat anderen wie ik wel eens hoorde beamen dat pakweg ‘Het verdriet van België’ onleesbaar was, nu met het gezicht in de juiste plooi figureerden in het culturele bv-koor.
No Comments Yet