… loop ik tijdens een foto-opdrachtje een excellentie op het lijf, staat er toch wel net een visooglens op mijne kodak zeker. En hij heeft al zo’n euh … rond hoofd, Toemme toch.
Van pure stress en adrenaline nog onscherp en niet deftig belicht ook (en ik ben anti-flits). Als het ooit betert, begin ik een fotoblog. Maar waardeloze foto’s; op een undergroundblog als deze kan het.
(Toevallig ontdekt: Lisa Van Damme trok dezelfde locatie van buitenaf. Spectaculair! Ook met fisheye denk ik, maar wel zonder minister, ha! 
Aanzet tot racisme is geen vrije meningsuiting maar een misdrijf.
www.stopracismeopmediasites.be
(… of voer gewoon de reactieluiken onder artikels op krantensites terug af, veel verschil zal het niet maken.)
Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben.
Heel toevallig heeft zijn werk mij nooit op het juiste moment getroffen zodat het mij zou getekend hebben voor de rest van mijn dagen. Dat gebeurt en zegt niets over zijn werk, noch over mij. Daarom leek het mij ook onkies om een felbegeerd zitje te claimen zaterdag. Ik keek wel op televisie en kwam algauw tot de vaststelling dat anderen wie ik wel eens hoorde beamen dat pakweg ‘Het verdriet van België’ onleesbaar was, nu met het gezicht in de juiste plooi figureerden in het culturele bv-koor.
Hoezo, Freezing in Antwerpen? Waar was u dan wel? 2 cameraploegen waren present, Ook Lewisiana stuurde een spotter met compactcamera en enkele – we spreken net niet in termen van tientallen – kijklustigen die duidelijk niet in het station waren om de trein te nemen, stonden op de uitkijk.
En dan, klokslag om 18u gebeurde er … helemaal niets. Geen onverhoeds stilvallen van de bruisende stationsdrukte. Geen oponthoud van het openbare leven. Een enkeling in het midden van de hal bleek na 3 minuten onbeweeglijk voor zich uit te staren, toch gewoon op iemand te staan wachten.
Tien minuten later nog steeds niets. Niet in de hal, niet op het Astridplein, niet elders in het station. Mensen die langer dan een halve minuut dezelfde houding aanhielden, werden nauwlettend in de gaten gehouden door de twee camera’s. Belachelijk hoe lang sommigen doodstil naar hun treinticket of de uurtabellen staan te kijken. Maar freezers, neen, die waren er niet. Hun kat gestuurd. Of overmand door gêne om er als eerste aan te beginnen. Of toch gewoon een aprilgrap? Het had nochtans schoon kunnen zijn …
Dan haalt een mens al eens de wereldpers, is hij nog zo dom om z’n vlag achterstevoren te houden … gelukkig weten fotoredacteurs daar wel raad mee.
De trouwe surfer had het al gemerkt: sinds enkele weken hebben we bij Cutting Edge een oneliner van de week op de homepage prijken. Omdat elk zichzelf respecterend medium dat heeft (zie de post hieronder) maar vooral ook om ons Joepie-gehalte wat op te krikken.
Toch pluizen we (de redactie) niet alleen (tiener)weekbladen, (populaire) kranten en (tenenkrullende) tv-programma’s uit, op zoek naar de ideale zinsnede. Ook (de betere) blogs lezen wij voortaan met onze quote-o-meter bij de hand, klaar om uw woorden een week lang schaamteloos in de verf te zetten. U hoeft daar zelf helemaal niets voor te doen, maar de Louis Tobback in u laten spreken terwijl u blogt, kan helpen. Succes!
The reasonable man adapts himself to the world. The unreasonable one persists in trying to adapt the world to himself. Therefore, all progress depends on the unreasonable man.
Afgelopen weekend zijn de Franse president Sarkozy en zangeres Carla Bruni met elkaar getrouwd. U moet zich al bijzonder in de feminatheek van Boon verdiept hebben, moest dat heuglijke nieuws u ontgaan zijn.
Dat de Franse leider de bescheiden gestalte heeft van zijn roemrijkste voorganger, is een publiek geheim. Dat zijn vriendin vrouw een modellencarrière achter de rug heeft, is dat allesbehalve. We mogen er met andere woorden van uitgaan dat Sarko nog net met zijn voetjes bij de pedalen van zijn gepantserde Citroën C6 kan en centimeters boven het dashboard uittoornt, wanneer hij achter het stuur zit. Terwijl Carla gezien haar lengte wellicht de voorkeur geeft aan een Berlingo of een Jumper-camionette. Het verschil in lengte tussen hem en haar moet hoe dan ook aanzienlijk zijn.
Bronnen op het internet spreken, onbetrouwbaar als ze zijn, van een verschil van 8 tot 19cm. Maar zelfs al gaan we uit van het kleinst mogelijke - en meest waarschijnlijke - verschil (Sarkozy: 1m68, Bruni: 1m76), Sarko’s ranke brunette blijft de grootste.
Toch lieten de media het voorbije weekend iets anders zien:
De truc met het voetbankje of het telefoonboek? Schoenen met hakken en de coiffeur van Kim Jong Il die ter hulp schiet? Zou Carla lichtjes door de knieën gaan zodat het grootste complex van manlief niet op de gevoelige plaat vastligt? Of zou Sarko gewoon even op zijn tippen gaan staan, zoals op deze Frans-Duitse top? ‘t Zou niet de eerste keer zijn dat de president aan fotomanipulatie doet …
